Në Shqipërinë e pasçlirimit punimet nisën në fillim të vitit 1946 dhe Komandant i Shtabit të këtij aksioni u caktua Riza Kuçi. Aksioni ishte i vështirë. I pozicionuar në një zonë të thellë malore, Skrapari nuk kishte komunikacion e nuk lidhej me asnjë qytet apo krahinë tjetër të Shqipërisë (përmes rrugëve automobilistike). Për të shkuar në Berat apo në Korçë, kryesisht për tregëti, banori i Skraparit bënte nga 12 deri 16 orë në këmbë.
Varfëria e madhe mes popullatës ishte një tjetër faktor që dominoi në vitet e para të pasçlirimit. Për të luftuar këtë të fundit pra varfërinë, Komiteti Ekzekutiv i Skraparit i drejtuar nga Muhamet Zhabani mori një vendim që cilido nga fshatarët e varfër të zonës që do merrte pjesë në ndërtimin e rrugës Berat - Skrapar do të merrte 5-kilogram bereqet në ditë. Rruga ishte e gjatë afro 49 kilometra.
Për të hapur këtë rrugë u krijuan një numër i madh brigadash dhe forcash vullnetare kryesisht e më së shumti, u përfshinë në këtë aksion banorë të zonave qëndër, Potomit, Çepanit, Therepelit dhe Tomorricës. Puna për hapjen e rrugës ishte me turne që zgjasinin deri në 10 ditë. Përgjatë rrugës u ndërtuan afro 30 vepra (ura të vogla). Deri në fund të vitit 1947 rruga ishte hapur deri në gjatësinë 37 kilometra. Në fillim të vitit 1948 këto aksione u mbështetën edhe nga ushtria konkretisht ushtarë të repartit ushtarak të xhenjos Reparti me nr.980. Forca të xhenjos mundësuan hapjen e 12 kilometrave të tjerë nga Kakruka deri në Çorovodë.
Ndërhyrja e tyre ishte e domosdoshme sidomos për vështirësitë që haste rruga në vendin e quajtur si Rripa e Strorës. Në 1 Maj 1948 përfundoi tërësisht rruga Berat – Çorovodë. Në këtë datë sipas të dhënave të Çorovodaonline disponon, në ceremoninë e inaugurimit kishte më shumë 5.000 pjesëmarrës të moshave të ndryshme. Në ceremoninë e inaugurimit mori pjesë Kahreman Ylli si dhe Ministri i Botores inxhinier Spiro Koleka.
©Fatjon Kaloçi